Waar ben ik?

Ik ben vaak waar ik nog niet ben aangekomen. Ik ben ergens, maar meestal niet goed wijs. Wijsheid is wortelen waar je bent. Wijsheid is stil worden te midden van de beweging. Het is het besef dat er niets nieuws onder de zon is. Ah, ik ben hier niet voor het eerst! Het is het idee dat alles een andere kant heeft. Warempel, ik zie maar ten dele!

Dit televisietijdperk heeft er in elk geval toe geleid dat ik meer naar anderen kijk dan naar mezelf. Ja, ik wil zijn waar geen anderen zijn. Ergens zijn is thuiskomen bij ‘je eigen’. Maar ik ben ook waar anderen zijn. En nu? Wat ga ik doen met die anderen? Hen liefhebben of met hen wedijveren?

Het sporttijdperk waarin wij sinds diezelfde televisie leven, heeft ertoe geleid dat ik overal een wedstrijd van wil maken. Ben ik wel de beste, de mooiste en de handigste? Maar dan ben ik echt nergens meer. Ik vergeet dat er meer is in het leven dan winnen en verliezen. Zo kom ik nergens. De wijsheid zou mij kunnen laten landen. Ergens, op een plek waar ik wil zijn. Maar de stem van de wijsheid klinkt zacht. Zij dringt zich niet op aan wie haar niet wil horen. De wijsheid is als God en dat is niet zo gek gezegd, want volgens de Joodse traditie speelde God met de wijsheid voor Hij de wereld schiep.

Ik ben er dus nog niet. Ik ben nog niet aangekomen. Ik ben niet goed wijs. Ik ben nog onderweg om ergens aan te komen. Want anders zou ik al spelen en helemaal ergens zijn, volkomen mezelf. Gevraagd: een kompas en een landkaart. Bestaan die?

Aart Mak