Waar ben ik? Hier natuurlijk. Maar waar is hier? Waar mijn voeten staan. Dat klopt. Maar er valt nog meer te kloppen. Bijvoorbeeld op het venster dat het uitzicht opent op mijn levensweg. Daar ben ik aangeland in mijn 56ste levensjaar. Volgens het boekje heb ik de midlifecrisis achter me, al schijnt er nog kans te zijn op een crisis rond mijn zestigste en zeventigste. Als ik lang genoeg in de literatuur zoek, zal er ook wel een crisis dreigen rond mijn komende pensioen. Maar de datum weet ik nog niet, want een volgend kabinet kan die zomaar weer opschuiven.

Zo hobbelt een mens van crisis naar crisis. In mijn leven zijn er wel meer geweest. Ik werd geboren toen de Russen voor de deur stonden. Daarna dreigde er een kernoorlog. Vervolgens verontrustte de Club van Rome mijn pubertijd met een dreigend rapport over dreigende voedsel- en grondstoffentekorten. De zure regen deed er een paar jaar later nog een schepje bovenop en ik zag in de krant de foto’s van stervende bossen.Inmiddels heb ik ook de angstperiodes overleefd veroorzaakt door de AIDS-dreiging, terroristische aanslagen na 9/11 en de economische crisis.

Waar ben ik? Inmiddels op een leeftijd waar ik me niet meer zo druk kan maken over al de dreigingen. Gevaarlijk immuun, oppervlakkig? Nee, ik heb besloten om me niet meer gek te laten maken. ‘God gaf mij schouders om ze op te halen’ (Adriaan Roland Holst).

Stephan de Jong
(foto: http://www.freeimages.com/photo/1037355 (K. Vohsen))

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *