Vanuit de ruimte moet de aanblik van de aarde indrukwekkend zijn. De pas overleden Wubbo Ockels, Nederlands eerste astronaut, heeft sinds hij dat zag er een dagtaak aan gehad om zijn medemensen te doordringen van de kostbare maar kwetsbare dunne dampkring die staat voor het leven op onze blauwgroene planeet.

Hij wilde zijn medemensen ervan overtuigen dat het echt anders moest met onze levensstijl hier op aarde. In een Open Brief aan de Mensheid gebruikt hij krasse bewoordingen die doen denken aan de profetische taal uit de heilige joodse en ook christenen bekende geschriften.

‘Het is genoeg, we zijn te ver gegaan!!! De industriële revolutie heeft ons in een ongewenste situatie gebracht. We zijn door de natuur geraasd, we vernietigen onze levensbronnen. We moeten stoppen, we moeten veranderen, we moeten een ander pad kiezen, we moeten onze levens veranderen, en de manier waarop we zaken doen.’

In de rest van de brief breekt hij een lans voor een nieuwe religie. Dat woord gebruikt hij vaak: religie. Voor hem gaat het dan om een geloof in de ene, met aarde en natuur verbonden mensheid. Het gebruik van woorden die een god of goden aanduiden lijkt Ockels alleen maar verwarrend en vooral leidend tot verdeeldheid en geweld.

Als hij zijn Open Brief dan eindigt met nota bene Tien Geboden, begrijp ik nog steeds wat hij bedoelt, alleen denk ik dat hij iets over het hoofd zit. Iets dat verstopt zit in die oude wijze traditie, de noodzaak van een tegenover, een Ander. Maar ik geef onmiddellijk toe: ik zelf zie ook iets over het hoofd. Iets dat gaande is op deze planeet en waar ik niet bij mag wegkijken. Daar helpt dit testament van Ockels mij weer bij. En dankzij hem heb ik een nieuwe vraag aan mezelf en anderen: ‘Hoe duurzaam is uw geloof?’

Aart Mak

Foto: Uitsnede van ‘Satellite View of the Americas on Earth Day‘ van NASA/NOAA GOES Project at NASA’s Goddard Space Flight Center. (CC BY 2.0)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *