‘Nun denke ich immer an die Bärbel.’ Ik hoor het mijn moeder nog zeggen. Een jaar of tien was ik en we hadden drie weken doorgebracht in een klein dorpje ergens in dat grote Duitsland. We woonden die weken in een deel van het huis van een echtpaar. Hoe híj heette, weet ik niet meer, maar háár naam vergeet ik nooit meer. De ochtend van vertrek haalde Bärbel een schep uit de schuur, zette die in de aarde langs het tuinpad en gaf mijn moeder een stukje van een plant. ‘Wát zei je?’ vroeg ik, toen mijn moeder die woorden Duits sprak. ‘Dat ik nu altijd aan haar zal denken’, zei mijn moeder. ‘Ruik maar, dit is oregano. Dat krijg ik mee voor in onze tuin.’ Het rook inderdaad heerlijk.

De oregano is al vaak verhuisd. Maar ook ik heb in diverse tuinen een stukje Bärbel-oregano gehad. Op de een of andere manier is het nu uit mijn tuin verdwenen, maar Bärbel vergeten? Nee, dat doe ik niet meer. Die naam is voor altijd verbonden aan het kruid.

 Marga Haas is redactielid van Open Deur en schrijft elke twee weken een column over een bijbeltekst (www.parelduiken.blogspot.nl).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *