Geen pak rammel voor een mysticus

William Blake (1757-1827) was dichter en beeldend kunstenaar. Ooit maakte hij een afbeelding van de natuurkundige Isaac Newton. We zien hem naakt in de natuur zitten, de blik naar de aarde gericht, bezig met het tekenen van geometrische figuren.
Newton representeerde voor Blake de rede. Die zag alleen het aardse bestaan. Blake richtte zich liever op de oneindigheid, dan zag je God tenminste. Blake had een mystieke aanleg. Hij kreeg nogal eens visioenen. Ook overdag. Hij had zo vaak visioenen dat hij zijn afbeeldingen niet tekende met de datum waarop ze klaar waren, maar met de datum van het visioen waaraan ze ontsprongen waren. Als kind vertelde hij zijn moeder dat hij een boom had gezien, waarvan de takken vol met engelen zaten. Ze leken als sterren over de boom verspreid. Zijn moeder gaf hem de raad dit maar niet aan vader te vertellen. Die zou hem waarschijnlijk een pak rammel geven om deze onzinnige dingen af te leren. Als dat gebeurd was, had Blake zijn creatieve geest niet of minder goed kunnen ontwikkelen. Soms kan een mysticus maar beter zwijgen.

Stephan de Jong is predikant van de Protestantse Gemeente Bussum en redactielid van Open Deur.