Het is niet zo moeilijk om een verhaal te bedenken over de geboorte van een engel. Dat wordt, het kan bijna niet anders, een vrolijk verhaal. Maar een verhaal over het sterven van een engel? Het beeld is treurig. Als dat van een stervende zwaan. Ik ken geen verhalen over stervende engelen, al zullen die vast wel bestaan.
Het beeld is ontroerend: iets van de hemel dat sterft. In de verte zie ik de contouren van een kruis. Maar over dat kruis liggen dikke korsten dogmatiek. Het beeld van een stervende engel heeft nog iets puurs.
Als ik er een verhaal over zou schrijven, zou de engel sterven uit liefde voor mensen of dieren. Hij of zij zou bijvoorbeeld iemands plaats innemen. Zoiets: ‘De engel zag het jongetje met ebola in bed liggen. Op een nacht zweefde zij naar hem toe en schepte de virussen voorzichtig uit zijn bloed. De virussen gingen de engel binnen, zo zijn virussen nu eenmaal. De engel zag hoe het jongetje gezond naar huis danste. Haar vleugels hingen machteloos naar beneden. De engel zakte langzaam ineen, als een stervende zwaan.’
Gek: sterven uit liefde, plaatsvervanging. In de verte zie ik toch weer de contouren van dat kruis.

Stephan de Jong is predikant van de Protestantse Gemeente Bussum en redactielid van Open Deur.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *