De grens van dromenland

Waar ligt de grens van Dromenland? Voor iemand als ik, die zich zijn dromen vrijwel nooit herinnert, ligt de grens bij het wakker worden. Niet altijd het leukste moment van de dag, vooral niet als het grijs is, regent of vriest. Dromenland ligt elke ochtend achter mij, onbereikbaar in het verloren paradijs van de slaap.

Dromenland heeft meer grenzen. Dromen zouden gaan over diepere lagen in mijzelf. Dan ligt die grens bij het putdeksel boven mijn onderbewuste. Onder dat putdeksel spookt het. Er waren al te menselijke eigenschappen rond, die mijn handjevol florissante zelfbeelden omver willen kegelen. Ik laat dat putdeksel liever met rust.

Dromenland is een veelzijdig land en heeft nog meer grenzen. Dromen zijn soms dagdromen over verlangens. Over een landskampioenschap van Feyenoord of een vakantiehuis op Ameland bijvoorbeeld. De grens van Dromenland verschijnt dan aan de uiterste rand van de realiteit. Een pijnlijke plek. Tenzij Feyenoord echt kampioen wordt natuurlijk, of mijn huis op Ameland werkelijkheid. (‘De wonderen zijn de wereld niet uit’, mompel ik blijmoedig in mijzelf.) Maar als een dagdroom werkelijkheid wordt, schuift Dromenland de realiteit binnen. Dan is de droom geen droom meer en de grens van Dromenland verdwenen.

Waar de grens van Dromenland ligt? Laat maar. Eigenlijk kom ik er niet zo graag.

 

Stephan de Jong is predikant van de Protestantse Gemeente Bussum en redactielid van Open Deur.