Besmettelijk

Vijftien jaar blijft ze, de zorgmijdende, achterdochtige, eisende, totaal onhandelbare miss Shepherd. Op een dag belandt het oude busje waarin ze woont op de oprit van Alan Bennett. Bennett is een alleenstaande toneelschrijver die wel wat inspiratie kan gebruiken. En inspirerend is ze, Bennett schrijft een boek en een toneelstuk over haar. En nu is in de filmhuizen de film te zien, ‘The Lady in the Van’. Die begint met een virtuoze beschrijving van de geur die miss Shepherd achterlaat als ze – tegen de regels – het huis is binnengedrongen om naar de wc te gaan. Gelukkig zijn er bij de film geen geureffecten. Maar zo heb je toch een idee.

Een filmrecensent noemt de film knus. En je zou inderdaad bijna wensen dat zo iemand jouw straat overkomt. De verwaarloosde, eenzame vrouw roept het beste in mensen wakker, haar aanwezigheid lijkt wat ze noemen de ‘sociale cohesie’ in de straat flink te bevorderen. De buren – opgelucht dat miss Shepherd niet op hun grond woont – zijn zorgzaam voor Bennett. En miss Shepherd is dat op haar manier ook. Zij vraagt geregeld naar Bennets moeder, die hij vanwege haar dementie in een instelling heeft ondergebracht.

Deze film is vol humor en liefde, zonder dat zwaarte, tragiek en irritatie onder tafel raken. Wreedheid is misschien besmettelijk, maar barmhartigheid is dat zeker.

 

Beate Rose (geestelijk verzorger in Woon- en zorgcentrum het Maanderzand in Ede en redactielid van maandblad Open Deur)