Alsof het gedrukt staat

Het staat zomaar in Open Deur. Mensen liegen twee keer per dag. Ik sta versteld. Zó vaak!? Ik kan het me nauwelijks voorstellen. Andere mensen misschien, maar ik niet. Tijd om de proef op de som te nemen.
Ik heb een rustige dag voor me. Ja, de kinderen halen en brengen en ’s avonds komt onze wekelijkse gast eten. Maar geen ingewikkelde sociale of zakelijke afspraken, waar ik me beter moet voordoen dan ik ben. Eitje. Daar moet ik leugenloos doorheen kunnen komen.
Vóór negenen gaat het al mis. Bij de kassa in de supermarkt zie ik voor mijn geestesoog het kleingeldpotje thuis. Collecte, zakgeld, kopietje draaien. Bijna leeg. Contant betalen, dus, om de voorraad op peil te brengen. ‘Drie euro tien’, zegt de caissière. Mijn hart springt op. Negentig cent in munten! Ik geef haar een tientje. ‘Heeft u er tien cent bij?’ Ik kijk snel. Drie stuivers. ‘Nee’, zeg ik.
En hier blijft het niet bij. Ik ben geconcentreerd bezig. Telefoon. Manlief. ‘Stoor ik?’ ‘Nee hoor’, zeg ik. – Dochter geeft me een nepdiamant, die ze ergens gekregen heeft. ‘Wat lief! Wil je hem zelf niet houden?’ Ze schudt van nee. ‘Vind je hem mooi, mama?’ ‘Prachtig!’ – Onze gast komt later dan afgesproken en het eten ziet er niet meer zo fris uit. Ik baal. ‘Sorry’, zegt hij. ‘Geeft niks!’
’s Avonds maak ik de balans op. Ik kom er niet onderuit. Ook ik gebruik leugentjes om prettig met anderen om te gaan. Erg? Mwah. Misschien moet ik het gewoon wat minder serieus nemen, dat je niet zou mogen liegen. Een nieuw motto is wellicht een goed idee. ‘Een dag niet gelogen is een dag niet geleefd!’

Marga Haas is redactielid van Open Deur. Lees ook haar blog op http://www.parelduiken.blogspot.nl/