Ik droomde een keer van een stampvolle kerk. Zo’n tot de nok gevulde, krakende gaanderijen‑kerk. Keizersgracht, Amsterdam. Ik sta daar ook. Niet op de kansel maar in het midden. Ik preek. Geheel uit mijn hoofd. Iedereen hangt aan mijn lippen. Hier en daar huilen mensen van ontroering. Ieder houdt de adem in. Dan zeg ik ‘amen’. Ergens begint een schuchter applaus. Het zwelt aan en wordt al gauw een geluidszee van klaterende bijval. Ik buig bescheiden het hoofd. Het orgel zet in. De organist speelt de sterren van de hemel. Dankbaar kijk ik naar hem op. Iedereen krijgt een zweverig gevoel, zo mooi is de muziek. Dit is het! Dit is wat iedereen zoekt in dit aardse tranendal. En ik mag in het midden staan.

Dan word ik wakker. Ik lig in m’n bed. De droom zeepbelt van mij vandaan. Ik weet dat het nooit zo zal zijn. Vooral domi­nees moeten uitkijken voor een bepaald soort gezwel: hun ego. Ja, ik weet het, heus! Daarom strooit de Schepper ook wel eens een andere droom in mijn binnenste. Die gaat ongeveer zo:
Ik zit in de kerk. Gewoon, net als iedereen. Ik heb een vrije zondag. Of toch niet? Om 4 minuten voor 10 komt een bekende naar mij toe. ‘Jij zou vanmorgen toch voor­gaan?’ De schrik slaat in m’n benen. Daar sta ik dan. In m’n gewone kloffie. Of heb ik alleen maar een hemd aan? En ook al niets in handen. Geen velletje papier. Wat zal ik laten zingen? Welke tekst moet ik in Gods naam lezen? Ik hoor mezelf praten. Vrese­lijk, onsamenhangend, hakkelend en vooral dingen zeggend die ik helemaal niet wil zeggen. Ik dwaal af, praat nu over de handigste methode om overgordijnen op te hangen. Oh nee, niet hier, waar was ik gebleven? Ik weet het niet meer. Ik hoor gestommel. Ik kijk om me heen. Mensen staan op en lopen weg. Twee kinderen liggen onder de bank van het lachen. Ik moet hier weg, ik…

En ik lig slechts in m’n bed. Mijn hartslag wordt normaal. Ik adem weer. En weet dat het nooit zo zal zijn. Dromen. Ongevraagde nachtelijke leermeesters.

Aart Mak is pastor bij Kerk zonder Grenzen, het omroeppastoraat van Radio Bloemendaal, en redactielid van Open Deur.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *